Nie wiadomo, kiedy dokładnie powstała osada, chociaż musiała już istnieć w XVI wieku. Ze względu na swoje położenie między Marrakeszem a Warzazatem miała w przeszłości duże znaczenie jako miasto handlowe na trasie karawan. Osada podupadła, kiedy otwarły się szlaki wzdłuż wybrzeży Afryki Zachodniej. Ostateczny kres świetności Ajt Bin Haddu położyli Francuzi, budując nowoczesną drogę przez przełęcz Tiszka. Większość ludzi mieszka dzisiaj poza terenem fortyfikacji, jednak kilka rodzin wciąż zamieszkuje kazby.

Pozostałością z czasów, kiedy Hiszpanie stanowili największą część niemarokańskiej społeczności Tangeru, jest Gran Teatro de Cervantes w bocznej uliczce odchodzącej od Rue Salah Eddine el-Ayoubi (znanej również jako Rue de la Plage). Otwarty w 1913 r., dni swojej świetności przeżywał w okresie międzywojennym. Nie można przeoczyć jego interesującej fasady w stylu art déco, chociaż budynek długo zaniedbywano.

Po przeciwnej stronie ulicy stoi, obecnie zamknięty, Grand Hôtel Villa de France. Na początku dwudziestego stulecia zamieszkał w nim wybitny francuski fowista, Henri Matisse.

Otaczają go żyzne równiny zapewniające obfitość zboża, oliwek, wina i cytrusów. Blisko stąd do ruin rzymskiego Volubilis i do Mulaj Idris, świętego miejsca, w którym pogrzebano założyciela pierwszej cesarskiej dynastii.

Meknes liczy sobie już tysiąc lat. W X w. osiedliło się w okolicy berberyjskie plemię Meknasa (stąd nazwa). Czasy rozwoju miasta przypadły na okres panowania Almohadów i Merynidów, kiedy rozbudowano medynę i wzniesiono mury obronne. Upadek dynastii przerwał na dwa stulecia okres prosperity.

Dopiero Mulaj Ismail, który doszedł do władzy w 1672 r. (po śmierci brata, założyciela dynastii Alawitów, Mulaj ar-Raszida), wydobył Meknes z mroku zapomnienia. Ustanowił w mieście swoją stolicę, rozpoczął budowę olbrzymiego kompleksu pałacowego (nigdy nieukończonego) oraz imponujących, 25-kilometrowej długości murów obronnych z monumentalnymi bramami.

Śmierć władcy w 1727 r. była ciosem dla miasta, a kiedy Meknes poważnie ucierpiało od trzęsienia ziemi w 1755 r. wnuk Mulaj Ismaila, Mohammed III (1757–1790), przeniósł stolicę do Marrakeszu. Dopiero kilkadziesiąt lat temu, wraz z rozwojem ruchu turystycznego, przystąpiono do restauracji miasta.

Starą medynę i wybudowaną przez Francuzów ville nouvelle (nowe miasto) rozdziela wadi Bu Fekran. Koryto rzeki (zazwyczaj suche) wyznacza również granice administracyjne. W południowej części medyny jest mauzoleum Mulaj Ismaila oraz rezydencja monarchów.

Dworce – kolejowy i autobusów CTM – jak również większość biur i banków, działa na terenie ville nouvelle. Tam również umiejscowiono droższe hotele i większość dobrych restauracji. Przystanki prywatnych linii autobusowych i główny postój grands taxis jest w zachodniej części medyny. Także tanie hotele, kemping oraz zabytkowe obiekty skupiają się w obrębie starej części miasta. Z jednej dzielnicy do drugiej idzie się spacerem około 20 minut; kursują też regularnie miejscowe autobusy i taksówki, zwykle, niestety, przepełnione.

Liczba mieszkańców: ok. 1,6 mln. Zespół miejski Rabat-Salé 1,742 mln mieszkańców.

Duży ośrodek przemysłowy (chemiczny, metalowy, spożywczy, skórzany, odzieżowy) i rzemieślniczy (dywany, biżuteria, ceramika). Rabat jest także ważnym centrum turystyki.

W mieście znajduje się ważny port morski i węzeł komunikacyjny z międzynarodowym portem lotniczym.

Założone przez w roku 1150 przez sułtana Abd Al-Mumina z dynastii Almohadów, w pobliżu wcześniejszej rzymskiej osady Sala Colonia. Było to ufortyfikowane obozowisko dla wypadów wojennych na Półwysep Iberyjski. Od początku XVII wieku osiedlanie się muzułmanów wypędzanych przez chrześcijańskich władców z terenów Półwyspu Iberyjskiego. Przez stulecia centrum piractwa w zachodniej części Morza Śródziemnego. W roku 1911 okupacja francuska. Od 1912 roku miasto stało się stolicą Maroka, kolonii francuskiej. Po uzyskaniu niepodległości w 1956 roku Rabat został stolicą niepodległego państwa.