Ajt Bin Haddu

Ajt Bin Haddu (arab. آيت بن حدو, fr. Aït-Ben-Haddou) – ufortyfikowana osada (ksar) w południowym Maroku, wpisana na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Osada położona jest na zboczu wzgórza nad porośniętymi palmowym gajem brzegami rzeki Warzazat.

Nie wiadomo, kiedy dokładnie powstała osada, chociaż musiała już istnieć w XVI wieku. Ze względu na swoje położenie między Marrakeszem a Warzazatem miała w przeszłości duże znaczenie jako miasto handlowe na trasie karawan. Osada podupadła, kiedy otwarły się szlaki wzdłuż wybrzeży Afryki Zachodniej. Ostateczny kres świetności Ajt Bin Haddu położyli Francuzi, budując nowoczesną drogę przez przełęcz Tiszka. Większość ludzi mieszka dzisiaj poza terenem fortyfikacji, jednak kilka rodzin wciąż zamieszkuje kazby.

Leave a Comment

Mieszkańcy Sahary

Ze względu na warunki pustynne (piaski, susza, ograniczony dostęp do wody) nie ma tam odpowiednich warunków do rozwoju życia. Gęstość zaludnienia jest niska (około jedna osoba na km²). Mieszkańcy Sahary to głównie nomadowie. Najbardziej liczne to pasterskie plemię Tuaregów. Przemierzają oni, wraz ze swoimi stadami kóz, owiec i wielbłądów, rozlegle obrzeża pustyni w poszukiwaniu pastwisk oraz wody. Prowadzą również handel wymienny z mieszkańcami oaz. Tradycyjnie wędrowcy dostarczali mleko, mięso i juczne zwierzęta w zamian za zboże, daktyle, kawę, sól, broń i amunicję. Jednak cywilizacja dotarła także i na Saharę, zmieniając życie jej mieszkańców. Wędrówki Tuaregów zostały znacznie ograniczone. Tam gdzie były szlaki ich karawan teraz jeżdżą ciężarówki przewożące rozmaite surowce i towary. Karawany poruszają się za pomocą jucznych zwierząt (wielbłądy, muły, osły itp.). Były znane już w starożytności, a w średniowieczu stanowiły niemal jedyny sposób podróżowania po Azji Środkowej i Afryce Północnej. Utarte szlaki karawanowe są używane do dziś.

Leave a Comment

Sabcha Tah

Sabcha Tah (fr. Sebkha Tah) – depresja, najniższy punkt Maroka o wysokości 55 m p.p.m. Znajduje się w południowej części kraju przy granicy z Saharą Zachodnią. W obszarze depresji położone jest miasto Tarfaja.

Leave a Comment

Terrasse des Paresseux

Terrasse des Paresseux (taras próżniaków) to trafna nazwa dla miejsca usytuowanego powyżej Place de France. Ten ulubiony teren wieczornych spacerów miejscowych pozwala upajać się wspaniałymi widokami portu, Gibraltaru i Hiszpanii.

Pozostałością z czasów, kiedy Hiszpanie stanowili największą część niemarokańskiej społeczności Tangeru, jest Gran Teatro de Cervantes w bocznej uliczce odchodzącej od Rue Salah Eddine el-Ayoubi (znanej również jako Rue de la Plage). Otwarty w 1913 r., dni swojej świetności przeżywał w okresie międzywojennym. Nie można przeoczyć jego interesującej fasady w stylu art déco, chociaż budynek długo zaniedbywano.

Po przeciwnej stronie ulicy stoi, obecnie zamknięty, Grand Hôtel Villa de France. Na początku dwudziestego stulecia zamieszkał w nim wybitny francuski fowista, Henri Matisse.

Leave a Comment

Nowa medyna i pałac królewski

Kilometr na południowy wschód od miasta leży nouvelle medina, znana też jako Quartier Habous. Została wzniesiona przez Francuzów w latach 30. XX w. Francuscy architekci próbowali połączyć najlepsze cechy tradycyjnej architektury marokańskiej z nowoczesną techniką i udogodnieniami. W rezultacie powstała wyidealizowana francuska wersja typowej marokańskiej medyny, oryginalna i zarazem atrakcyjna. Łowców pamiątek usatysfakcjonuje duża liczba znajdujących się tutaj bazarów i sklepów z wyrobami rękodzielniczymi. Przy bulwarze ciągnącym się na północ od nouvelle mediny stoi pałac królewski (niedostępny dla zwiedzających). Na południe od pałacu widać Mahakma du Pasha – budynki sądu, które czasami w godzinach porannych są otwarte dla zwiedzających.

Leave a Comment

Meknes

Choć większość turystów chętniej wybiera się do Fezu i Marrakeszu, w planach podróży koniecznie trzeba uwzględnić również Meknes (arab. Miknás, franc. Meknes), gdzie warto się zatrzymać nawet na kilka dni. Zabytkowe, nieduże i spokojne miasto jest nazywane “Wersalem Maroka”.

Otaczają go żyzne równiny zapewniające obfitość zboża, oliwek, wina i cytrusów. Blisko stąd do ruin rzymskiego Volubilis i do Mulaj Idris, świętego miejsca, w którym pogrzebano założyciela pierwszej cesarskiej dynastii.

Meknes liczy sobie już tysiąc lat. W X w. osiedliło się w okolicy berberyjskie plemię Meknasa (stąd nazwa). Czasy rozwoju miasta przypadły na okres panowania Almohadów i Merynidów, kiedy rozbudowano medynę i wzniesiono mury obronne. Upadek dynastii przerwał na dwa stulecia okres prosperity.

Dopiero Mulaj Ismail, który doszedł do władzy w 1672 r. (po śmierci brata, założyciela dynastii Alawitów, Mulaj ar-Raszida), wydobył Meknes z mroku zapomnienia. Ustanowił w mieście swoją stolicę, rozpoczął budowę olbrzymiego kompleksu pałacowego (nigdy nieukończonego) oraz imponujących, 25-kilometrowej długości murów obronnych z monumentalnymi bramami.

Śmierć władcy w 1727 r. była ciosem dla miasta, a kiedy Meknes poważnie ucierpiało od trzęsienia ziemi w 1755 r. wnuk Mulaj Ismaila, Mohammed III (1757–1790), przeniósł stolicę do Marrakeszu. Dopiero kilkadziesiąt lat temu, wraz z rozwojem ruchu turystycznego, przystąpiono do restauracji miasta.

Starą medynę i wybudowaną przez Francuzów ville nouvelle (nowe miasto) rozdziela wadi Bu Fekran. Koryto rzeki (zazwyczaj suche) wyznacza również granice administracyjne. W południowej części medyny jest mauzoleum Mulaj Ismaila oraz rezydencja monarchów.

Dworce – kolejowy i autobusów CTM – jak również większość biur i banków, działa na terenie ville nouvelle. Tam również umiejscowiono droższe hotele i większość dobrych restauracji. Przystanki prywatnych linii autobusowych i główny postój grands taxis jest w zachodniej części medyny. Także tanie hotele, kemping oraz zabytkowe obiekty skupiają się w obrębie starej części miasta. Z jednej dzielnicy do drugiej idzie się spacerem około 20 minut; kursują też regularnie miejscowe autobusy i taksówki, zwykle, niestety, przepełnione.

Leave a Comment

Historia Maroka

Pierwotnymi mieszkańcami Maroka byli Berberowie. Ci północnoafrykańscy koczownicy już w IV w. p. n. e. utworzyli królestwo Mauretanii na północnych terenach dzisiejszego kraju. W pierwszym wieku zostało ono podbite przez Rzymian. Później ziemie te znajdowały się kolejno pod panowaniem Wandalów, Bizancjum, aż wreszcie Ummajadów – arabskich kalifów. To właśnie od włączenia do Kalifatu rozpoczęły się lata marokańskiej świetności. Po trwającym około dwustu lat okresie wojen domowych do Maroka przyłączone zostały między XI a XIII wiekiem tereny Andaluzji, Trypolisu i Tunezji. Kres ekspansji przyniosła dopiero bitwa z wojskami chrześcijańskimi pod Las Navas de Tolosa (1212). Tak rozpoczął się kres potęgi Maroka, przypieczętowany przekształceniem Maroka na początku ubiegłego wieku we francuski protektorat. Północna część marokańskiego terytorium pozostawała pod panowaniem hiszpańskim. Marokańczycy nie porzucili jednak myśli o odzyskaniu niepodległości. W 1921 wybuchło powstanie Rifenów, w wyniku którego powstała niepodległa Republika Rif. Zostałą ona zlikwidowana w 1926 przez połączone siły francusko – hiszpańskie. Kolejna rewolta, także stłumiona przez Francuzów, wybuchła w 1937. Marokańczycy osiągnęli swój cel drugiego marca 1956 roku. Francja zrzekła się protektoratu, Hiszpanie także opuścili marokańskie ziemie, zostawiając sobie jednakże Ceutę i Menilę. Powstało Królestwo Maroka. W 1962 roku przekształciło się ono w monarchię konstytucyjną.
W 1972 prawa wyborcze otrzymały kobiety, w 1993 w parlamencie zasiadły dwie pierwsze panie. To właśnie w rękach wybieranego w wolnych wyborach parlamentu spoczywa dziś większość kompetencji. Mimo to król cieszy się wielkim szacunkiem poddanych, a znajomość nawet z którymś z jego odległych krewnych jest w stanie otworzyć w Maroku wiele drzwi.

Leave a Comment

Older Posts »
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.